Thursday, 27 April 2017

காதலே கவிதை - அம்ரிதா ப்ரிதம்

அம்ரிதா ப்ரிதம்
(1919 - 2005)





காதலை கடக்க நேர்ந்த எவரையும் அது விட்டுவைப்பதில்லை. அலைகழிக்க செய்து உவகை, அழுகை, ஆத்திரம், மௌனம், இறப்பு என்னும் கலவைகளுக்குள் உலர்த்தி எடுத்து அடங்குகிறது.

காதலைக் கொண்டாடும் கலாசாரங்களில் அதை தூய அன்பென்றும் காதலித்தவனையே கைப்பிடிப்பவள் பாக்கியசாலியென்றும் அதை இழந்தவர்கள் அபாக்கியவாதிகளாகவும் தன்னையே மாய்த்துக் கொள்பவர்களாகவும் காட்டப்பட்டிருக்கிறது. கலாசார காலகட்டங்கள் மாறிய காலத்தில் காதலும் பல அவதானிப்புகளுடன் பயணிக்கத் தொடங்கியது.

இருபதாம் நூற்றாண்டுகளில் வாழ்ந்த பஞ்சாபி கவிஞர் அம்ரிதா ப்ரிதம் அவர்களின் வாழ்க்கையை சற்று காதலின்பால் நோக்க நேரம் கிடைத்தது. அவர் காலத்தில் வாழ்ந்த சக பெண்களை விட மிகுந்த தைரியமும் தன்னுயர்வும் கொண்டவர். சிறு வயதிலேயே தாயை இழந்து, திருமணமும் முடித்து வைக்கப்பட்டது. லாகூரில் வசித்து வந்தார். அவரின் இளம்வயது இந்தியா பாகிஸ்தான் பிரிவினையை சந்தித்திருந்தது. அந்த காலகட்டத்தில் நடந்தவைகளை பஞ்சாபி மற்றும் இந்தியில் கவிதையாய் தொகுத்திருந்தார். அவை மிகவும் பிரபலமானவை. அவரின் கவிதைகள், நாவல்கள் போன்றவற்றிற்கு, Sahitya Akademi Award (1956), Jnanpith Award (1982), Padma Vibhushan (2004) கிடைக்கப்பெற்றன.

அவருக்கு காதலாய் ஸாஹிர் லூதியான்வி கிடைத்தபோது, அம்ரிதாவுக்கு ப்ரிதமுடன் திருமணம் ஆகியிருந்தது. அம்ரிதாவும் ஸாஹிரும் சந்தித்துக் கொண்ட இலக்கிய நிகழ்வில் காதல் முதல் பார்வையிலேயே சிக்குண்டது.

அன்றிரவு மழையின் காரணமாய் அந்த கிராமத்திலேயே தங்க வேண்டிவந்தது. ஸாஹிருடன் இணைந்து நடந்த நினைவுகள் அவரின் கவிதை தொகுப்பில் இணைந்தன. அவரின் நிழலுடன் தான் நடந்ததை நினைவுகூர்கிறார் அவரின் சுயசரிதையில். இருவருக்கு இடையே ஆன இடைவெளி இரண்டு விஷயங்களால் மட்டுமே என்கிறார்.
‘There were two obstacles between us – one of silence, which remained forever. And the other was language. I wrote poetry in Punjabi, Sahir in Urdu.’

அவர்கள் இருவருக்குமான காதலில் மௌனம் அதிகமான சத்தங்களை ஏற்படுத்தியிருந்தது. ஆழமான காதலின் வலிகளுடன் அம்ரிதா பயணித்தார். ப்ரிதமுடன் ஆன அவரின் மணவாழ்க்கை முதலிலிருந்தே சரிவர கட்டமைக்கப்படவில்லை. இரு குழந்தைகளுடன் பிரிதல் உறுதியாயிற்று.

ஸாஹிர் லூதியான்வியிடம் காதலுடன் கரம் பற்ற விரும்பிய அம்ரிதா அதிக காதல் கவிதைகளை எழுதியிருந்தார். நாவல் ஒன்றும் 'Aakhari Khat' அவர்களின் முதல் சந்திப்பை விவரித்தது. அவரின் ‘Sunehray’ (Messages) என்னும் கவிதை நூலுக்கு சாகித்திய அகாடெமி விருது கிடைத்தது.

அவர்கள் சந்தித்துக்கொண்ட இரவுகளில் லூதியான்வி குடித்த சிகரெட்களின் மிச்ச துண்டுகளை சேகரித்து வைத்து, அம்ரிதா தனிமையில் இருக்கும்போது புகைப்பதுண்டாம். அது லூதியான்வியை ஸ்பரிசத்தலுக்கு சமமானதாய் இருந்ததாக தன்னுடைய சுயசரிதையில் 'Raseedi Tikkat' ( Revenue Stamp) குறிப்பிட்டுள்ளார்.




அம்ரிதா ஸாஹிரின் மேல் வைத்திருந்த ஆழமான காதலும் அவரின் கை பிடித்து நடக்க விருப்பப்பட்டதையும் வெளிப்படையாகப் பகிர்ந்துள்ளார். ஆனால் ஸாஹிரோ அவ்வாறு இல்லை. மிகுந்த மௌனம் சுமந்தவர். பிரிவினைக்கு பிறகு, பம்பாயில் குடியேறி அங்கு பத்திரிக்கை ஆசிரியராக பணியாற்றினார். தான் அம்ரிதாவை காதலிப்பதாகவோ தனக்காகத்தான் அம்ரிதா காதலை கவிதையாக்குகிறாள் என்று சொன்னால் தன நண்பர்கள் சிரிப்பார்கள் என்று எண்ணியவர்.

இருவரும் சந்தித்தது மிக குறைவாக இருந்தாலும் காதல் கடிதங்கள் அதிகமாய் பரிமாறிக் கொள்ளபட்டிருந்தன. அம்ரிதாவைப் போல ஸாஹிர் இல்லை. அவரின் கவிதைகள் இடதுசாரி இலக்கியம் சார்ந்திருந்தது. காதல் இரண்டாம் பட்சமாய் இருந்தது.

அம்ரிதாவின் இத்தனை காதல் அழைப்புகளையும் அவர் இழந்த காரணம் அவரின் தாயின் மீதான மிகையான அன்பு எனக் கூறுகிறார் அம்ரிதா. சிறுவயதில் இருந்தே தாயின் கட்டுப்பாட்டில் வளர்ந்ததால், அவரால் இன்னொரு பெண்ணை ஏற்றுக்கொள்வதில் சிரமம் இருந்தது.

பின்னாளில் சுதா என்னும் கவிஞருடனும் இன்னும் சில பெண்களுடன் எந்த கட்டுப்பாடுகளும் இல்லாத ஸாஹிருக்கான உறவு காரணமாக அம்ரிதா சற்று விலகி இம்ரோ என்னும் ஓவியருடன் இறுதிவரை இணைந்திருந்தார்.

இதை கேள்விப்பட்ட ஸாஹிர் மனவருத்ததில் கவிதைகள் இயற்றியதாகவும் தெரிகிறது. அம்ரிதாவின் அளவு கடந்த காதலை ஏற்க இயலாத கோழைதனத்தை அவர் எழுதியிருந்தார்.

"Mehfil se uth jaane walo,
Tum logo par kya ilzam
Tum aabad gharo ke vasi
Main awaara aur badnaam."

(People who leave a happy gathering
What blame can I place on you?
You come from prosperous homes,
And I am infamous and delusional.)

காதலை காதலால் அணைக்கும் சாகசம் எல்லோருக்கும் அமைவதில்லை. இத்துனை அன்பு கொண்டிருந்த அம்ரிதாவின் காதலை ஏற்கமுடியாத கோழையாய் ஒரு கவிஞன், தன்னைத் தானே வருத்திக்கொண்டு இறந்திருக்கிறான். சரியான தருணத்தில் சொல்லமுடியாத செயல்படுத்தமுடியாத ஆண்களின் காதலால், பெண்கள் அதிகமாய் துன்புறுகின்றனர்.

அம்ரிதா ப்ரிதமின் எல்லையற்ற காதல் போல் இந்த உலகில் அனேகர் வாழ்வில் நிகழ்வதுண்டு. தன்னைவிட அதிகமாய் நேசிப்பவரை காதலித்திருக்கிறார்கள். மனதில் வலியையும் அதனால் ஒரு சுகத்தையும் கொடுக்கவல்ல சக்தி இம்மாதிரியான காதலுக்கே மட்டுமே உண்டு.

காதலில் தோன்றும் கனவுகளும், சந்திப்புகளின் சமயம் விட்டுச்செல்லும் தடயங்களும் எங்கும் மறைவதில்லை. அம்ரிதாவின் கண்ணீர் கலந்த உறங்கா இரவுகளைப் போல இங்கு தைரியமற்ற ஆண்களின் மௌனங்களால் எத்தனையோ பெண்களின் உடைந்த இதயங்கள் உறங்காமல் அழுதுக்கொண்டுதான் இருக்கின்றன.

காதலின் சக்தி இணைக்கும் இரு இதயங்களை உயிருடன் கொல்லும் ஆற்றல் பெற்றது. அம்ரிதா ப்ரிதம் - ஸாஹிர் லூதியான்வி காதலும் அதில் ஒரு சான்றாய் எழும்பி நிற்கின்றது.


"Rall gai si es vich ik boond tere ishq diEsse layi 
main zindagi di saari kudattan pee layi"

Just because a drop of your love had blended in

I drank down the entire bitterness of life.

                                                   ~ Amrita Pritam











Wednesday, 23 November 2016

அடையாளங்கள்..




தினசரி வாழ்வில் நாம் சந்திக்கும் மனிதர்களில், சிலர் சாதாரணமாகவும் சிலர் கோபத்துடனும் சிலர் முரண்பாடுகளுடன் சிலர் விசித்திரமாகவும் இருப்பார்கள்.
அப்படி சந்திக்கும் மனிதர்களில் பலர் மனிதத்தை வலியுறுத்தலாம். அதை வலியுறுத்தும் வழிமுறைகளை ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொருவிதமாய் செய்யலாம். 

ஒரு மனிதர் மதமே வேண்டாம். அதன்பின் சண்டைகளும் இணக்கங்களும் கூட வேண்டாம். மனிதம் வளரும் எனலாம்.

ஒரு மனிதர் இந்து, கிறிஸ்தவம், இஸ்லாம் என்று மூன்று மதங்களின் அடையாளங்களையும் அணிந்துக்கொண்டு வந்து, தான் மதங்களை ஒற்றுமைபடுத்தி மனிதத்தை வளர்ப்பதாகவும் நம்மிடம் கூறலாம்.

இவற்றிலிருந்து தான் நம்முள்ளும் கேள்விகள் பிறக்கின்றன.  

இத்தனைதான் சமயங்கள் இங்கு என்று எப்படி முடிவு செய்யமுடியும்? சீக்கியம், புத்தம், சமணம் இது எல்லாம் கூட இங்குள்ளவைதானே. பெரிதாய் பின்பற்றும் சமயங்கள் மட்டுமே சமயங்களா. சச்சரவுக்கும் சமாதானத்துக்கும் தகுதியானவையா? மற்றவை எல்லாம் ஒதுக்கப்பட்டவையா? என்னும் கேள்விகள் எழலாம்.

மதங்களை பிடித்து தொங்கிக்கொண்டு, சண்டைகளையும் சமாதானங்களையும் தேடி ஓடுவதைவிட, அவற்றையெல்லாம் விடுத்து கூட மனிதத்தை வளர்க்கலாம் என்பவரிடம், மதத்தால் உண்டான மனம் சார்ந்த நம்பிக்கைகளை எப்படி கைவிடுவது என்று கேள்விகள் வைக்கலாமா? 

அப்போது மதங்களை ஒழிக்க இத்தனை நாள் போராடியவர்கள் நிலை என்ன என்கிற கேள்வியையும் அவர் முன் நாம் வைக்கலாம். 
அதற்கும் பதில் உண்டு. அவர்கள் போராட்டம் மதங்களை ஒழிக்கத்தான். ஐயமில்லை அதில். மதங்களால் உண்டாகும் பிரிவினைகள், வன்முறைகள், மனிதம் மறந்து போதல், வகுப்பு வேறுபாடுகள், சமூக ஏற்றத்தாழ்வுகள் இவற்றை வேரறுக்கத்தான் மதங்களை ஒழித்து, மனங்களை இணைக்க நினைத்தார்கள். அமைதியாக மனிதர்கள் தத்தம் கடவுளர்களோடு வாழ்ந்தால் அவற்றை ஒழிக்கும் அவசியம் என்ன இருக்கபோகிறது?

கடவுளர் நம்பிக்கை மனம் சார்ந்தது, அதை விடமுடியாது என்றால், அவற்றை ஒவ்வொருவரும் தன மனதோடு வைத்துக்கொள்ளலாமே. அடுத்தவரோடு எதற்கு மல்லுக்கு நிற்கவேண்டும்? நல்லிணக்கம் என்று எதற்கு இப்படி அடையாளங்களை பூட்டிக்கொள்ளவேண்டும். 

அடையாளங்கள்தான் இந்த சமூகத்தில் மதம் மற்றும் வாழ்வியல் முறைகளை வகுக்கின்றன. 

தாலியும் மெட்டியும் திருமணத்தையும் பூவும் போட்டும் ஆண் துணை இருப்பதை உறுதிபடுத்தியும் பெண் சமூகத்தை அடிமைபடுத்தும் கட்டுக்குள் கொண்டுவருகின்றன.  

மார்பின் குறுக்கே போடப்பட்டிருக்கும் நூலும் சிலுவையும் தலையில் அணிந்திருக்கும் குல்லாயும் எல்லாமுமே இங்கு அடையாளங்கள்தான். பழக்கப்பட்டுவிட்டு காரணத்தினால், அவை இல்லையேல், பாகுபடுத்த இயலாமல் மனித மனம் தடுமாறும் நிலைக்கு தள்ளப்படுகிறது.

இவற்றையெல்லாம் தூக்கி எறியாமல், அடுத்தவர்களை கலவரப்படுத்திப் பார்க்காமல் வாழ, மானுடம் இன்னும் பக்குவப்படவேண்டுமோ என்கிற ஐயமும் ஏற்படுகிறது.  

மத அடையாளங்கள் மாற்றப்பட வேண்டியவை அல்ல. அவற்றை பூட்டியிருக்கும் மனங்கள் மாற்றப்படவேண்டியவை. தன் அடையாளம் பெரிதென கொண்டாடும் உவகைகள் கட்டுப்படுத்த வேண்டியவை. உழுது சமன் செய்யப்பட்ட நிலமே விதைத்தலுக்கு உட்படுத்தப்பட முடியும். அங்கும் ஏர் என்கிற அடையாளம் இருக்கிறது. 

அடையாளங்களைத் தொலைக்காமலிருந்து, மனிதத்தை மானுடம் ருசிக்க கொடுப்போம். 


~ அகிலா..

Friday, 19 June 2015

இயலாமை



சில சமயங்களில் நடுநிலையாய், உண்மையை முகத்திற்கு நேர் போட்டு உடைக்கமுடியாமல், உறவின் பெயரிலோ நட்பின் பெயரிலோ உள்ள அதீத பற்றின் காரணமாய் தடுமாறிவிடுகிறோம். தவறு எனத் தெரிந்தும் அவர்களுக்கு சாதகமாய் பேசிவிட்டு வரும் சூழலை உருவாக்குகிறோம்.

நட்போ, உறவோ தவறை தவறென்று சுட்டும் தைரியம் இல்லாமல், கோழைத்தனமாய் திரும்புகிறோம். அனுபவங்களின் மேல் அமர்ந்திருந்தும், ஊருக்கு உபதேசம் செய்தும் நெருங்கிய உறவில் சொல்ல முடியாமல் தவிக்கும் ஒரு நிலை வருத்தமே.

இந்த உன் செயல் தவறு எனச் சுட்டும் போது, அவர்களுக்கு ஏற்படும் மனவருத்தம் எண்ணி, அந்த நெருங்கிய உறவோ, நட்போ பிரிந்துவிடும் சாத்தியங்களை நினைத்து, இத்தனை வருடங்களாக கட்டிக் காத்த உறவைக் கருத்தில் கொண்டு, தவறைச் சரி செய்யாமல் வந்துவிடுகிறோம்.

போலித்தனமான முகமூடிக்குள் ஒளிந்து கொண்டு அனுபவமற்று தெரியாமல் அவர்கள் செய்த தவறை நாம் தெரிந்தே செய்கிறோம். நம் முகம் மறைத்த முகமூடிகள் உள்ளே முட்களைக் கொண்டிருக்கும். மனசாட்சியாய் மாறி, நம் முகத்தில் குத்திக் கொண்டேயிருக்கும்.

நம் மேல் என்ன தவறு இருக்கிறது, இது அவர்களின் வாழ்க்கை, நம்மை கேட்டா முடிவு எடுத்தார்கள், இப்போது மட்டும் நாம் அறிவுரை வழங்க என்றெல்லாம் நம் செயலை மறைக்க தோன்றும் சமாதானங்களை, எவ்வாறு மேம்படுத்துவது என்று அடுத்த கட்டத்திற்கு சென்று யோசிக்க தொடங்குவோம். அதுவும் ஒவ்வாமல் ஆகிவிடுகிறது பல நேரங்களில்.

இளரத்தமாய் இருந்த பொழுதுகளில் வீட்டில் வெளியில் என்று எங்கும் தவறை எதிர்த்து நின்ற நம் உருவே விஸ்வரூபமாய் நம் எதிரில் தோன்றும். வயதும் அனுபவமும் சேர்ந்து அவர்கள் நமக்கு இல்லாமல் போய்விடுவார்களோ என்கிற பயமும் சமூகம் அணிவித்த சில பல முகமூடிகளும் நம்மை மாற்றிவிடுகின்றன. உலகோடு ஒட்டி வாழச் சொன்னவர்கள் யார் என்கிற கோபம் மெதுவாய் எட்டிப் பார்க்கிறது.

உடல் நலனுக்காக தினசரி நடைபயிற்சியை பரிந்துரைத்த மருத்துவரிடம் அதை கடைப்பிடிக்க நேரமில்லை என சொல்வதும் நம் இயலாமையே. இயலாமைக்காக நாம் சொல்லும் காரணங்கள் அனைத்துமே போலியாகவும் சுயநலம் சார்ந்ததாகவும் இருக்கின்றன.

தவறை சரி செய்வதற்கு, வயதோ மனமோ அனுபவமோ தேவையில்லை. மனதுள் ஒரு சிறு பொறி தேவை. அந்த பொறியை உணர்வை வயது, அனுபவம் பக்குவப்பட்ட மனது கொண்டு நம்முடன் நெருங்கியிருப்பவர்களுக்கு புரியவைக்கலாம்.

இளவயதில், கோபம் என்னும் சாயலுடன், உரக்க கத்தி தவறை தவறென்று உலகுக்கு உற்றார் பெற்றாருக்கு சொல்லலாம்.
மத்திம வயதில், மட்டுப்பட்ட கோபத்துடன் சற்று தெளிவடைந்த உணர்வுகளுடன் மற்றவர்களுக்கு எடுத்துரைக்கலாம்.
முதிர் வயதில், சாவதானமாய் சிலபல உதாரணங்களுடன் எல்லோருக்கும் புரிய வைக்கலாம்.

எந்த பருவத்திலும் தவறை தவறென சுட்டும் தைரியத்தை மட்டும் இழக்காமல் காப்பாற்றிக் கொள்ளவேண்டும். அது மாய்ந்து போனால், நாமும் மரித்துப் போனதாய் ஆகும். நம்மை உயிர்ப்பாய் வைத்திருக்கும் செயலே அதுதான்.

மாந்தர்கள் பயணப்படும் பாதைகள் வெவ்வேறாகினும் அதில் சந்திக்கும் நிகழ்வுகள், பிரச்சனைகள், அவற்றை அணுகும் முறைகள் அனைத்துமே ஒன்றுதான். அந்த ராஜப்பாட்டையில்தான் நானும் பயணிக்கிறேன். இன்னுமாய் பக்குவப்படவும் உறுதி இழக்காமல் இருக்கவும் வேண்டி நடக்கிறேன்...    



Tuesday, 10 February 2015

பொய்யும் மெய்யும்..



வாழ்க்கை நமக்கு எதைக் காட்டுகிறதோ அதையே நாம் உண்மையாய் மனதில் ஏற்றுக் கொள்கிறோம். நமக்கு, நமது மனதுக்கு, அறிவுக்கு பிடித்தமற்றவைகளை அல்லாததென கொள்கிறோம். பிடித்தமானவைகளை ஏற்றுக் கொள்வதும் அவற்றை நடைமுறைப்படுத்துவதும் நமது வழக்கமாகிப் போகிறது.  

தினமும் நாம் சந்திக்கும் மனிதர்களுள் நம்மேல் அதிகமாய் பாதிப்பு ஏற்படுத்தும் விஷயம் எதுவென்றால், அது நமக்கு அதிகம் பரிச்சயம் இல்லாதவர்களின் நடவடிக்கையாகத்தான் இருக்கக்கூடும். ஓன்று அவர்கள் கூற்றை முழுமையாய் ஏற்போம். இல்லையென்றால் மறுப்பு விவாதத்தை வைப்போம். அல்லது மறுப்பு எண்ணத்தை மனதில் பதித்து வெளியில் அதை மறைப்போம்.

வாழ்வின் பாதை நமக்கு சிலவற்றை நிஜமாகவும் பலவற்றை நிஜமற்றவையாகவும் காட்டிச் செல்கிறது. அதில் அன்பின் விகிதம் குறைவாகவே பரிமாறப்படுகிறது. மனிதர்கள் சில சுயநலங்களை மனதில் இருத்தியே பழகத் தொடங்குகிறார்கள். அதை நோக்கியே அவர்களின் செயல்களையும் உருவாக்குகிறார்கள். எதிரில் இருப்பவர் அதை எடுத்துக் கொள்ளும் விதம்தான் எதிரில் இருப்பவரின் வாழ்வின் பாதையை நிர்ணயிக்கிறது.

எந்த பாதையும் நமக்கானது மட்டுமல்ல. நம்மோடு பயணிக்க நாம் தேர்ந்தெடுக்கும் மனிதர்களுக்குமானது. கிளை சாலைகளில் பிரிந்து போகும் மனிதர்கள் சில காலங்கள் கழித்து இணையும் சந்தர்ப்பங்கள் வரக்கூடும். அவ்வமயம் அவர்களை ஏற்றுக் கொள்வதும் நிராகரிப்பதும் அவர்கள் சார்ந்த முந்தைய நிகழ்வுகளின் அடிப்படையிலேயே நடைபெறும்.

நம் மன அடுக்குகளில் சேமிக்கப்படும் நினைவுகள் வீசப்பட்ட நிமிடத்தில் நீரின் மேற்பரப்பில் உண்டாகும் அதிர்வுகளை விழுங்கி அமைதியாய் அடக்கம் உறையும் கல்லினது தன்மையுடன் இருக்கும். நீர் சுழலின் போக்கில் அது மேலெழும் பொழுது, காற்றை கிழித்து கரையையும் தொடலாம், மடங்கி மீண்டும் நீரையே சாரலாம். அவ்வாறு நடப்பது அதன் மீளும் சக்தியிலேயே இருக்கிறது. இவ்வழியே நம்மோடு வந்து இணைபவர்களை ஏற்பதும் விலக்குவதும் நடக்கும்.  

இந்த அனுகுதலின் போது, பொய்யான முகங்கள் சுமக்கும் மாந்தர்கள் பண்டமாற்று முறையையே விரும்புவார்கள். அவர்கள் அதை வாழ்வின் நிதர்சனங்கள் என்று பறைசாற்றிக் கொள்கிறார்கள். வெற்றியும் அவர்களிடம் பொய்யாய் பாவனை காட்டிச் செல்லும். அதை நிஜம் என நம்பும் மற்றவர்களும் அந்த பொய் முகங்களைத் தரிக்க தயங்குவதில்லை. இவர்களின் இடையில் வெட்டுண்டு போவது உண்மையான அன்பும் அதை அணிந்து நடக்கும் முகங்களும்.
மெய்யான முகங்களில் பண்டமாற்று முறை இருக்காது. பண்டமாற்று முறை விலக்கப்பட்ட நிதர்சனங்கள் உண்மையைப் பிரதிபலிக்கும். காலம் கடந்தும் அவற்றின் நிஜங்கள் பேசப்படும். நான் என்றும் நிஜத்தின் நிதர்சனங்களுடன் வாழ நினைக்கிறேன்.

முகங்கள் உடுத்தியிருக்கும் இந்த நிதர்சனங்கள் பொய்யென்றும் மெயென்றும் வாழ்வின் பாதையில் இணைந்தே நடைபோடுகின்றன. அவற்றை சுமக்கும் மனிதர்களைப் பாகுபடுத்தி, பிரியும் சந்திப்புகளில், கிளை சாலைகளில், பேரங்கள் பேசும் முகங்களை பயணிக்கவிட்டு மெய் சுமந்து நடக்கத் தொடங்குகிறேன்.  

நீண்டிருக்கும் பாதையில் வெகு தொலைவு நடக்கவேண்டும் நிதர்சனங்களுடன்..     




Tuesday, 16 December 2014

தார்மீகம்..



இவ்வுலகில் வளர்ந்து வந்த சூழலை நிச்சயப்படுத்தும் விதமாய், சிலர் அறியாமல் அடுத்தவர்களைச் சேதம் செய்துவிடுவார்கள். 

மற்றவர்களின் உணர்வுகளைச் சீண்டிப் பார்ப்பதில் அவர்களுக்கு அதிக மகிழ்ச்சி இருக்கும். மற்றவர்கள் பாதிக்கப்படுவார்கள் என்பதை உணராமலே தீண்டிச் செல்வார்களும் உண்டு. எதுவாகினும்,  தாண்டும் தார்மீகம் நமக்குள் வேண்டும். 


சொற்கள் கொண்டு மனதை மரமென அறுத்து செல்பவர்கள், சொற்களைச் சிந்திவிட்டு எடுக்க மறந்துவிட்டேன் என்பவர்கள், சிந்தாத சொற்களால் நம்மை சித்திரவதை செய்பவர்கள், சிந்திவிட்டு மன்னிப்பு கேட்பவர்கள். எதுவாகினும், மன்னிக்கும் தார்மீகம் நமக்குள் வேண்டும்.  


ஒரு சாதாரண மனிதனுக்குள், இத்தகைய தார்மீகம் ஓரிரு நாட்களில் அமைந்துவிடாது. 


பலவீனமானவனின் மனதில், ஒதுக்க முடியாத வலியின் வேதனையில் உழல்வதும் அதன் பிறகு கண்களின் அவசியங்களை நியாயப்படுத்துவதும் நடக்கும். அதன் பிறகே மறக்க முயற்சிப்பான். ஆயினும், என்றாவது ஒரு நாள் சீண்டிய காரியங்கள் மனதில் தோன்றினால், மீண்டும் வடுவை தானே கீறிக் கொள்வான்.


சற்று மனதிடமிருக்கும் மனிதன், இதை விடுத்து வேறு காரியங்களில் நாட்டம் செலுத்துவான். ஆயினும் அவனின் அடிமனதில் வலியின் ரணம் ஆறாமல் புகைந்துக் கொண்டிருக்கும். இன்ன பிற காரியங்களைக் கொண்டு ரணத்தின் மீது மெத்தையிட்டுக் தூங்க முயற்சிப்பான். இவனைவிட, முதலாமவன் மேல் என்பேன். 


தள்ளி நின்று பார்க்கும் ஒருவனால், சற்றேனும் தன்னைத் தீண்டிச் சென்றவற்றைப் புறம் தள்ளமுடியும். அவனே தாண்டும் தார்மீகத்தைத் தைரியமாகக் கையில் ஏந்துபவன். ஆயினும், அவனுள் மன்னிக்கும் தார்மீகம் முளைப்பதில்லை. மீண்டுமாய் சலனம் அடைவான். 


பக்குவப்பட்ட மனதைக் கொண்டிருப்பவன் மட்டுமே தள்ளி நிற்கவும் மன்னிக்கவும் கற்றுக் கொள்கிறான்.  ஆம்...கற்றுக் கொள்கிறான். 


இது ஒரு கலை. கற்றல், வாழ கற்றுக் கொள்ளுதல். எதிர்த்து நீந்துவது அல்ல. சேர்ந்தே கடப்பது. அதனூடே பயணித்து அதையும் தாண்டி கரை ஏறுவது. வாழ்க்கையை மிக நுணுக்கமாக அணுகியவர்களால் இதை எளிதில் புரிந்துக் கொள்ளமுடியும்.  


இதற்கு மனதிடம் தேவையில்லை. அது என்றாவது ஒரு நாள் உடைந்து போகும். 


பக்குவப்பட்ட மனம்தான் தேவை. அது வளைந்துக் கொள்ளும்; உடைந்துவிடாது. வாழ்வில் நம்மை சீண்டுபவை விலக, அதனோடு பயணிக்க எப்போதும் தயாராக இருக்க வேண்டும். 


நானும் அவ்வாறே பயணிக்க தொடங்கியிருக்கிறேன். அரவமற்ற கடற்கரையில் அல்ல. சந்தடிகளின் நடுவே. எல்லாவற்றையும் தீண்டிக் கொண்டே வேறுபட்ட புத்தனாய் வெற்று பாதம் பதிய நடக்க தொடங்குகிறேன். 



Thursday, 4 December 2014

மாற்றாய்..



யோசிக்க தெரிந்த மனிதனின் மனது ஒரு விந்தையான ஒன்றுதான். ஒன்றை இழக்கும் சமயம் துக்கமும் மற்றொன்றை ஏற்கும் சமயம் மகிழ்வும் கொள்கிறது. அந்த மகிழ்வு கூட, எட்டாத ஓன்று கிட்டியதே என்பதற்காக அல்ல. எட்ட முடியாத ஒன்றுக்கு மாற்றாய் இதை ஏற்று, அதை அடையமுடியாத வருத்தத்தை துடைத்துக் கொள்ளத்தான் சந்தோஷிக்கிறது மனது. 

அழும் குழந்தையின் முன் அது ஆசைப்பட்ட குரங்கு பொம்மைக்கு பதிலாய் கரடி பொம்மையை வைத்தால், ஒரு நிமிடம் கையில் வைத்திருந்து இது அது அல்ல என்று உணர்ந்தவுடன் தூக்கி வீசிவிட்டு, மறுபடியும் அழத் தொடங்கும். இது ஒரு வகை தேடல். மனதின் தேடல். 

இந்த நிலையில், ஒன்றுக்கு மற்றொன்று மாற்றாகுமா? ஆகா. 

இதுவே உடலின் தேடலாக இருந்தால், ஒன்றுக்கு மற்றொன்று மாற்றாக முடியும். ஒருவன் பசியின் போக்கில் வாடுகிறான் என்றால், அவனுக்கு அசைவ உணவுதான் பசிக்கும் என்றோ, சைவ உணவு பசிக்காது என்றோ கட்டாயங்கள் இருக்காது. சைவமோ அசைவமோ எதை வேண்டுமானாலும் உண்டு பசியாற்றிக் கொள்வான். 

இந்த நிலையில் ஒன்றுக்கு மற்றொன்று மாற்றாகுமா என்றால் ஆகும்.  

மனிதனின் மனம் மட்டுமே இனம் புரியா உணர்வுகளைச் சுமந்து அலைகிறது. மாற்றாய் எதையும் கொள்ளத் தெரியாமல் முடிவுகளை தெரிவிக்க தவறுகின்றது. குழப்பம் என்பதன் வித்து இங்குதான் விதைக்கப்படுகிறது. எது நம் கையில் இருக்கிறதோ அதை கொண்டு வாழ்வோடு இணங்க கற்றுக் கொள்ளவேண்டும். 

வாழ்வின் காலங்கள் கணங்களில் கணக்கிடப்படுகிறது. அதில் இதை விடுத்து அது என்று பொழுதும் தேடலில் செலவிட முடியாது. கண்முன் இருப்பதை ஏற்று நடையின் வழியை செம்மைப்படுத்த வேண்டும்.

நானும் கணங்களுடன் நடக்கக் கற்றுக் கொண்டேன்...



Thursday, 10 July 2014

யாதுமற்ற ஒரு நிமிடத்தில்..



ஒற்றை உதறலில் 
மழையின் மீதத்தை 
வீட்டின் முற்றத்தில் கொட்டிச் செல்லும் 
அந்த பறவையுடன் பயணிக்க உசிதப்பட்டு, 
தேடல் கூடாதென 
ஒரு சொல் விட்டுச் செல்கிறேன்..

உடுத்தலும் உண்ணுதலும் விடுத்து 
உணர்தலின் மயக்கம் களைந்து 
என்றோ பிறக்கவிருக்கும் 
யாதுமற்ற ஒரு நிமிடத்தில் 
யாக்கை துறக்கும் நினைவுடன் நிற்கிறேன், 
நெடுஞ்சாலையில் யாருமற்று மரித்துப்போன 
நாயொன்றின் ஆசுவாசத்துடன்..